Δεν είναι δύσκολο να το σκεφτεί κανείς αλλά είναι επίπονο τελικά.

Το πρόβλημα δεν είναι ο πρωθυπουργός. Ακόμα και αν νοικιάζαμε τον πιο επιτυχημένο, θα αποτύγχανε.

Το πρόβλημα δεν είναι ο υπουργός οικονομικών. Ακόμα και αν βάζαμε στη θέση του τον καλύτερο οικονομολόγο θα αποτύγχανε.

Το πρόβλημα δεν είναι η μη εξόρυξη του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Σκεφτείτε απλά πόσες χώρες υπερπαραγωγοί πετρελαίου δεν είναι βυθισμένες στη φτώχια (ΙΡΑΚ, Νιγηρία κ.λπ.) και όλες οι υπόλοιπες εκτός από τη Νορβηγία είναι κάτω από τυραννικά καθεστώτα.

Το πρόβλημα δεν είναι το ΔΝΤ και η τρόικα. Μέχρι εδώ τα κάναμε σκατά χωρίς αυτούς.

Το πρόβλημα δεν είναι οι μετανάστες. Υπέροχες χώρες οδηγήθηκαν στην συλλογική ανάπτυξη ενσωματώνοντας κάθε καρυδιάς καρύδι.

Το πρόβλημα δεν είναι η παγκόσμια οικονομία. Καμία δεν έχει την κατάντια μας και ας είναι εκτεθειμένες περισσότερο από εμάς.

Το πρόβλημα δεν είναι η αριστερά και η δεξιά αφού ότι πλησιάζει στην εξουσία αλλάζει μορφή και καταλήγει ότι και το προηγούμενο.

Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη σχεδίου. Ανοίξτε τα ντουλάπια των υπουργείων να δείτε χρυσοπληρωμένες καλές μελέτες που τις τρώνε τα ποντίκια.

Το πρόβλημα είναι άλλο. Είναι η νοοτροπία ενός λαού που αρνείται να αντιληφθεί την έννοια του δημόσιου αγαθού. Αρνείται να καταλάβει ότι η διαφθορά θα πληρωθεί από όλους μας έντοκα. Αρνείται να καταλάβει ότι το να πάρεις πτυχίο δεν προσδίδει τίποτα αν αυτό δεν πάρθηκε με κόπο, με τριβή και τελικά αν κάποιοι δεν απέτυχαν να το πάρουν. Πτυχία που παίρνονται από όλους έχουν την αξία του ενδεικτικού νηπιαγωγείου.

Το πρόβλημα είναι το πώς θα αλλάξει νοοτροπία ένας ολόκληρος λαός αιώνια εφήβων. Και δυστυχώς αυτό θα πάρει χρόνια…αν βέβαια γίνει ποτέ κατορθωτό.