Πολλοί φίλοι στις κουβέντες που κάναμε σχετικά με το πόσο θα διαρκέσει αυτή η κρίση και κυρίως αυτή κατρακύλα, έλεγαν: Πόσο; 2 χρόνια ακόμα, 5; Πόσο πιο κάτω μπορούμε να πάμε.

Η απάντηση που έδινα και δυστυχώς είναι σωστή, είναι πως δεν πρόκειται για μια προκαθορισμένη πορεία.

Έφερνα σαν παράδειγμα τις πρώην Σοβιετικές χώρες, στις οποίες ο πληθυσμός είχε και μόρφωση αλλά και κοινωνικές, βιομηχανικές υποδομές που ήταν πολύ καλές για την εποχή τους. Μα όταν ήρθε η ώρα να γίνουν εξωστρεφείς δεν μπορούσαν, δεν είχαν μάθει να κάνουν κάτι τέτοιο. Όπως ακριβώς και εμείς. Ζούσαμε ένα εσωτερικό παραμύθι. 

Αυτό τελείωσε πριν από 3 χρόνια, κάποτε θα τελείωνε έτσι και αλλιώς. Οι χώρες αυτές το πρώτο που έκαναν εξαγωγή ήταν οι μετανάστες. Αυτό θα κάνουμε και εμείς από ότι βλέπετε. Εδώ είμαστε σε λίγο πιο καλή μοίρα γιατί εκτός από το κορμί μας και τα εργατικά χέρια έχουμε και μια αρκετά καλά μορφωμένη γενιά. Αυτοί θα φύγουν πρώτοι, με ότι σημαίνει για τα ασφαλιστικά ταμεία και το φορολογικό σύστημα.

Αν αυτό κρατήσει πολύ και γίνει σαρωτικό, όσοι μείνουν εδώ θα είναι σε μια έρημη χώρα που θα παλεύει με νύχια και με δόντια για τη διατροφή της.

Σήμερα και αύριο, φαίνεται να κρίνονται πολλά. Αλλά δεν είναι έτσι. Τίποτα δεν κρίνεται νομοθετικά αλλά όλα κρίνονται εφαρμοστικά.  Η μέχρι τώρα εμπειρία έχει δείξει ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, απλά θα κοπούν κιάλλο οι μισθοί και οι συντάξεις και θα κακοποιηθούν ακόμα πιο πολύ οι εργαζόμενοι (όσοι θα έχουν δουλειά). Το σχέδιο αναμόρφωσης του δημοσίου (το οποίο πεισματικά κρατούσαμε σε αυτό το χάλι για δεκαετίες), αν εφαρμοστεί, απλά θα το διαλύσει. Με τι όρεξη θα πας στη δουλεία όταν σε έχουν αναγκάσει να πας στη Σπάρτη ενώ έχεις φτιάξει μια οικογένεια στη Λαμία…;;;

Κανείς να μην επαφίεται στο ότι η τρύπα που έχει πέσει η χώρα έχει πάτο, έχει τέλος. Είναι μια μαύρη τρύπα, που στην άλλη άκρη μπορεί να είναι και οι συνθήκες του Πακιστάν ή ακόμα χειρότερα. Ο μόνος τρόπος για να βγούμε είναι να θέλουμε να βγούμε και να το προσπαθήσουμε όλοι μαζί.

Η αρχή για το παραπάνω να καταλάβουμε γιατί φτάσαμε εδώ. Και δε φτάσαμε εδώ λόγω του μελαψού τυπάκου στο φανάρι. Κοιτάξτε λίγο πιο δίπλα του. Φτάσαμε εδώ λόγω του κυρίου που μας προσπέρασε στην ουρά και μπαίνει σαν σφήνα πρώτος. Φτάσαμε εδώ γιατί δε βασιστήκαμε στο «εμείς», το συλλογικό, το δημόσιο κτήμα.  Μας ένοιαζε μόνο το εγώ.

Όσο κοιτάμε το εγώ τόσο πιο δυνατή θα γίνεται η μαύρη τρύπα και τόσο πιο μακρυά και τόσο χειρότερα θα μας πάμε.