Ένα καταπληκτικό βιβλίο και καθόλου άγνωστο το οποίο είναι τόσο μα τόσο επίκαιρο.

Καθετί που έχει πραγματική αξία και όχι ψήγματα μόδας επανέρχεται και ξαναγυρίζει όταν το καλούν οι καιροί. Έτσι και το βιβλίο του Νίκου Δήμου «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας» ξαναγυρίζει για να μας βάλει πάνω στη ζυγαριά και να ξαναμετρηθούμε, χωρίς ρούχα και φτιασίδια άλλων εποχών, χωρίς τα μέταλλα που μας κάνουν άλλους από αυτό που είναι η ουσία μας.

Ένας τίτλος που σε κάνει να νομίζεις ότι είναι πεσιμιστικός αλλά που κάτω από αυτόν κρύβεται ένα περιεχόμενο που μπορεί να είναι ο βατήρας για τη νέα ισορροπία.

Με λίγες κουβέντες, στακάτες, δωρικές και φιλοσοφημένες σε φέρνει μπροστά στην ουσία του «εγώ» και του «εμείς».

«Ελεύθερος δεν είναι αυτός που κάνει ότι θέλει, αλλά αυτός που ξέρει τι θέλει. Όσο δεν ξέρουμε ποιοί είμαστε, όσο δεν ξέρουμε τι θέλουμε, όσο δεν έχουμε ξεκαθαρισμένη σκέψη και αίσθημα ευθύνης, θα περνούμε από τη μια εξάρτηση στην άλλη«.

και παρακάτω γράφει,

«Σύμπτωμα ουσιαστικό της νεολληνικής ψυχής: η μυθοπλασία»

Σε αυτή εδώ την πρόταση πόσα χωράνε; Χωράνε όλοι οι εχθροί που επιβουλεύονται το μέγα Ελληνικό έθνος, χωράνε όλες εκείνες οι μαγικές λύσεις που μυρίζουν πετρέλαιο, χωράνε όλοι εκείνοι οι σύγχρονοι τύραννοι που έφεραν το κακό στον τόπο που όλα ήταν καλά καμωμένα…

Θα μπορούσα να γράφω κάθε του πρόταση και να τη σχολιάζω…

Απλά θα σας έλεγα να το πάρετε στα χέρια σας, κάτω από τη νοικιασμένη ομπρέλα – ξαπλώστρα, δίπλα στον παγωμένο freddo espresso και με το χέρι σηκωμένο να ψάχνει το beach boy…