Είχα μια κουβέντα πρόσφατα με έναν πολύ καλό φίλο. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις φίλων, που θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είναι πραγματική περιουσία, θησαυρός.

Η κουβέντα περιστράφηκε γύρω από τα καθημερινά προβλήματα των τελευταίων χρόνων. Το βασικό ερώτημα και αγωνία ήταν πόσο θα αντέξουμε ακόμα την πίεση, κυρίως  την ψυχολογική. Υποστήριξα ότι σιγά σιγά τα αποθέματα μας στερεύουν μιας και είμαστε μια γενιά μάλλον κακομαθημένη που δεν έχει διαχειριστεί κρίσεις και σοβαρά προβλήματα.

Κουβέντα στην κουβέντα ο φίλος μου, μου πρότεινε να διαβάσω το Νόημα της Ζωής του Βίκτορ Φράνκλ.

Ο Φράνκλ βρέθηκε σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και περιγράφει πως ένας άνθρωπος σε αυτές τις πραγματικά συντριπτικές συνθήκες μπορεί να επιβιώσει, να σταθεί όρθιος και να ονειρεύεται και τελικά η ζωή να δικαιώνει αυτό το πείσμα του. Είναι ένα βιβλίο που δεν έχει σκοπό να περιγράψει τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αλλά να δείξει την ισχύ του ανθρώπου. Την πίστη και το όνειρο, που είναι ακατανίκητα.

Όλα αυτά γραμμένα με έναν πολύ ωραίο τρόπο γραμμένα μιας και ο Φράνκλ ήταν ψυχίατρος και  μετά τον πόλεμο ακολούθησε μια πολύ σημαντική καριέρα που μέσα από αυτή διέδωσε όσα διδάχτηκε από την επιστήμη και την πολυτάραχη ζωή του.

Για εμένα είναι ένα βιβλίο οδηγός επιβίωσης και έπρεπε να είναι κλασσικό σχολικό δίδαγμα.

Αξίζει κάθε του σελίδα, κάθε του γράμμα